.40 S&W Dane Ładunkowe

Nabój .40 S&W (Smith & Wesson) został opracowany na początku lat 90. XX wieku w odpowiedzi na potrzebę mocniejszego naboju bocznego dla agencji ochrony porządku publicznego, poszukujących równowagi między 9x19mm Parabellum a .45 ACP. Jego rozwój nastąpił po słynnym strzelaninie FBI w Miami w 1986 roku, która uwydatniła ograniczenia istniejących kalibrów służbowych. W konsekwencji Smith & Wesson współpracował z Winchesterem, aby wyprodukować nabój oferujący podobne osiągi balistyczne jak 10mm Auto, ale z krótszą łuską odpowiednią dla średniej wielkości pistoletów półautomatycznych, co prowadziło do wprowadzenia .40 S&W w 1990 roku.

Nabój .40 S&W cechuje się średnicą pocisku 0,400 cala (10,16 mm) z długością łuski 0,850 cala (21,59 mm). Zazwyczaj działa przy maksymalnym ciśnieniu wynoszącym około 35 000 psi. Standardowe masy pocisków wahają się od 135 do 180 grainów, przy czym 165 i 180 grainów są najczęściej stosowane do zastosowań w ochronie porządku publicznego i obronie osobistej. Te pociski zazwyczaj osiągają prędkości od 950 do 1200 stóp na sekundę, w zależności od ładunku i broni. .40 S&W jest znany z efektywnej mocy zatrzymującej i płaskiej trajektorii na typowych zasięgach zaangażowania.

Pod względem balistycznym, .40 S&W oferuje kompromis między większą pojemnością i mniejszym odrzutem 9mm a większą mocą zatrzymującą .45 ACP. Jest szeroko stosowany w ochronie porządku publicznego i scenariuszach samoobrony ze względu na swoją kombinację zarządzalnego odrzutu i wydajności. Nabój jest także popularny w różnych dyscyplinach strzeleckich, w tym w strzelectwie praktycznym, gdzie jego współczynnik mocy jest korzystny.

Osoby samodzielnie ładujące naboje cenią .40 S&W za jego adaptacyjność i spójność wydajności. Przy szerokim zakresie dostępnych mas i typów pocisków, osoby samodzielnie ładujące naboje mogą dopas